ZEVENENZEVENTIG


          Zevenenzeventig. Ja, zevenenzeventig. Ik vind dat een mooi getal
          Waarom begin je nu ineens met een getal te noemen dat je mooi vindt? Is er iets gebeurd in 1977 of zo, waardoor je dat een mooi getal vindt?
          Ik vermoed dat er wel iets zal gebeurd zijn in 1977, het zou vreemd zijn moest dat niet zo zijn.
          Kom zeg, ik vroeg er toch bij of er voor jou in dat jaar iets speciaals gebeurd is.
          Dat weet ik niet meer. Kan jij alles onthouden met jaartal en al erbij? Ik niet, dat heb ik trouwens nooit gekund.
          Behalve misschien als er iets speciaals gebeurd is. Dan onthoud je dat toch beter!
          Ik zou het niet weten. Wat is trouwens iets speciaal om een jaartal te onthouden?
          Je doet net als een politieker in een nieuwsuitzending wanneer een vervelende vraag gesteld wordt.
          Waarom zou ik? Is er voor jou iets speciaals gebeurd in 1977? Dan mag je mij dat altijd vertellen, hoor. Je doet precies of dat een jaar geweest is waarin een grote gebeurtenis je leven veranderde. Ik weet het niet, je mag mij dat altijd vertellen natuurlijk.
          Daar ging ons gesprek toch niet over. Jij zei mij op een moment gewoon dat je zevenenzeventig een mooi getal vindt. Ik vroeg mij af waarom dat zo is.
          Oh, allee. Zeg nu zelf. Dat spreekt toch mooi uit: zevenenzeventig. Ik hoor dat graag in ieder geval.
          En hoe ben je er dan toe gekomen om een getal graag te horen? Zijn er ook namen die je bijzonder vindt klinken?
          Wat een stomme vraag. Natuurlijk hoor ik de namen van mijn kinderen en kleinkinderen graag. Maar dat heet toch meer met de persoontjes dan met de naam te maken.
          Ach ja, dat is waar. De persoon is belangrijker dan de naam. Maar ik wilde alleen maar polsen of je bijvoorbeeld ook een voorkeur hebt voor een bepaalde naam. Net zoals je de voorkeur geeft aan een voor jou mooi klinkend getal.
          Maar nee, ik zeg het. Namen vind ik niet zo belangrijk. Daarom dat ik er geen voorkeur voor heb.
          Is er dan niets anders, buiten dat getal: zevenenzeventig, dat je een mooi woord vindt. Ik vind bijvoorbeeld het rollen van de klanken in rododendronstruik zeer mooi. Wat vind jij daarvan?
          Dat interesseert mij eigenlijk niet, jongen. Rollende klanken, het zegt mij niets. Ik ben nooit zo met taal bezig geweest zoals jij. Het aantal boeken dat jij in de kast hebt zitten, gaat ver boven het aantal dat ik in heel mijn leven gelezen heb. Daar ben ik zeker van.
          En toch zou je dan een woord mooi kunnen vinden om een welbepaalde reden, denk ik.
          Maar ik zei het toch. Zevenzeventig, dat vind ik een zeer mooi woord.
          Ja, inderdaad, dat zei je. En wanneer ik dan vraag waarom je dat zo een mooi woord vindt, mag ik blijven raden. Kan je mij dat niet gewoon zeggen, dan?
          Ach jongen, vraag dat nog eens als ik zo oud ben. Dan ben ik misschien van mening veranderd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *