EEN OPDRACHT

Bij een schrijfcursus kreeg ik de opdracht een conflict te beschrijven op basis van twee foto’s. Ik koos foto’s gelijkend op deze.

                                                                      

Pierre is toch steeds een rustige persoon geweest. Nooit heeft iemand last van hem gehad. Hoewel! Sommige mensen vinden het niet zo leuk om achter een verstoppertje aan te hollen. Zo werd hij in zijn omgeving dan ook genoemd: “het verstoppertje”. Vreemd genoeg kende bijna niemand zijn naam, zelfs die schreef hij nooit op. Wanneer de postbode langskwam, als dat al gebeurde, was dit met ongeadresseerd drukwerk.
Zijn omgeving is dan zelfs misschien wat veel gezegd. Een appartementje midden in het centrum vna de stad kan de eenzaamste plek op aarde zijn.
Zo was werkloze Pierre zich zeer bewust van zijn anonimiteit.
En toch was hem dit niet volledig gelukt. Zelfs met steeds binnen te lijven was zijn onderbuur niet opgezet met het rondlopen en bewegen van Pierre. Jean, de onderbuur, was steeds zeer gevoelig geweest voor hoge tonen. Het verschuiven van die stoel en die tafel van zijn bovenbuur had hem dan ook snel geïrriteerd. De houten, puntige poten van de tweedehandsmeubelen schraapten voer de stenen vloer bij het minste dat Pierre zich bewoog.
De hoofdpijn van Jean begon meer en meer naar zijn slapen toe te werken. De oorzaak kon hij eerst niet goed inschatten, maar het viel hem wel op dat hij op zijn werk, hoewel hij rumoerige collega’s had, geen problemen ondervond van een stekend hoofd. Maar wanneer hij thuis kwam, begon hij de snerpende toon uit zijn plafond te horen. Die toon bleef hem achtervolgen en hoe meer hij hem horde, hoe scherper de hoofdpijn vanaf zijn slapen op zijn voorhoofd drukte.
Toen hij er zeker van was dat zijn buurman er voor iets tussen zat, ging hij aankloppen.
Pierre had niets gehoord, of bleef liever anoniem. Zelfs toen Jean de volgende dag met zijn vuist op de deur begon te slaan, kwam er geen reactie.
Hoe harder Jean dagelijks op de deur ging roffelen, hoe meer hem de schuifelende, scherpe, snerpende bewegingen boven zijn hoofd begonnen te irriteren. Hij kon het niet meer uithouden, razend was hij ondertussen geworden op die steeds gesloten deur.
Lang heeft het niet moeten duren. Een zwak hart, iets wat aangeboren bleek, was hem bij een woede-uitbarsting fataal.
En Pierre? In al zijn schuwheid derf hij zelfs het licht van de gang niet aandoen. Toen hij de volgende dag toch naar de winkel moest, is hij ongelukkig over Jean gevallen en heeft de val van de trap, met zijn hoofd naar beneden, niet overleefd.

Daar liggen ze nu, vredig naast elkaar. Geen woord hebben deze buren ooit met elkaar gesproken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *