EEN ‘BEZORGDE’ MOEDER

‘Zo, Elsje, vanaf nu ga je naar de grote school. Dat zal prettig worden, denk je niet?’

In de woonkamer zit Elsje op de glanzende tegelvloer haar net gekregen boekentas te ontdekken.

‘Mama, de vakantie was ook prettig, ik mocht lang slapen.’

Licht lachend antwoordt Rita: ‘Ja, dat is waar. Misschien is het voor jou wel jammer dat je vroeger moet opstaan. Maar je gaat plezier beleven omdat je leert lezen, schrijven en tellen. Zo zal je niet meer moeten vragen wat er staat, dan lees je het zelf. Dat ga jij zeer zeker leuk vinden.’

Elsje kijkt op. Ze wijst naar haar moeder en zegt op dwingende toon: ‘Je gaat mij ’s avonds toch nog voorlezen, hé mama!’

            ‘Maar natuurlijk, kindje. Als ik voorlees zie ik je steeds mooi in slaap vallen. Dat maakt mijn avond extra leuk.’

            De wijsvinger verdwijnt en Elsje nestelt zich naast haar mama in de brede zetel. Ze neemt haar boekentas op haar schoot en wiebelt heen en weer.

            ‘Jij bent de liefste mama die ik ken.’

            ‘En jij bent al een grote meid die verdient om elke week zakgeld van ons te krijgen. Daar kan je dan mee kopen wat je wilt.’

            Elsje schrikt op en met gefronste wenkbrauwen vraagt ze: ‘Oh, krijg ik dan niets meer van jullie? Moet ik dan alles zelf kopen? Dat vind ik niet leuk hoor, mama. Dan moet ik geen zakgeld hebben.’

Rita trekt haar hoofd achteruit en houdt haar adem even in. Dan begint ze te lachen en neemt haar dochter in haar armen: ‘Maar nee, zoetje. Op de grote school kan jij zoals elk kind iets speciaal voor jezelf kopen. Je wordt toch een grote meid.’

Met een zoen op haar voorhoofd zet ze haar kleine meid terug op de tegelvloer. Elsje trekt haar ogen wijd open, schudt even met hoofd en loopt dan jubelend naar de tuin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *