VRIENDSCHAP

Vrolijk stapt ze mijn kamer binnen. Een brede glimlach, zwaaien met de armen en direct een zoen komen geven.
            Vreemd, waarom word ik zo overvallen? Leuker natuurlijk dat het op deze manier gebeurt dan met een onnoemelijk zuur gezicht en een kwade stem. Direct zou ik dan in mijn schulp kruipen vooraleer het onweer helemaal losbarst. Nu blijf ik echter met vragen zitten over de reden. Vragen die mogelijk onnodig zijn.
Mogelijk? Waarom mag iemand niet goed gezind zijn? Moet daar een reden voor zijn? Verwacht ik dan, zoals een hond bij een appreciatie, een zoethoudertje of een koekje, of ja, toch nog iets leuker?
Mannelijk plezier komt dan in mijn hersenpan opborrelen. Het eerste waar een man aan denkt. Niet alleen het eerste, verschillende keren per uur wordt daar aan gedacht. Was het wel een uur waarover in het onderzoek werd gesproken, of was het tempo nog helser? Snel vergeten is dan ook een probleem van mij.
Heeft het wel belang om te onthouden wat een zoveelste wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen? Was dat wel zo wetenschappelijk? Verschillende studies kunnen elkaar zo snel tegenspreken. Hangt ervan af vanwaar de wind komt, wordt dan gezegd. De wind heeft dan een verachtelijke menselijke geur. Een eigenschap die boven alles primeert.
Nochtans maakt geld niet gelukkig. Maar ja, dat is ook weer een wetenschappelijke stelling.
Boven deze wetenschappelijke stellingen verkies ik een uitdrukking uit menselijke ervaring: ‘Ik voel me rijker door de vriendschappen dan door het materiële dat ik heb.’
Waar blijft hierover wetenschappelijk onderzoek?
Pas op: ik betaal het niet.

MIGRATIEPACT

Altijd het laatste woord krijgen, blijft een gewoonte waarmee macht kan gecreëerd en behouden blijven. De pirouettes, te late bekendmaking van het besef dat een strekking binnen de partij het anders wil, en meerdere miskleunen, kunnen toegedekt worden door de baas die met een doordachte tactiek de bal terug in het vijandig kamp legt. Met het voordoen als calimero komt dit des te sterker over. Zo kan de aanval terug ingezet worden met de andere partijen te beschuldigen dat ze het niet goed menen en dat de grootste partij nooit iets te zeggen krijgt. Door de huidige zwakke, vooral kritiekloze, journalistiek blijft de grootste, de grootste, en laat ze de zwijgende massa geloven dat hun wartaal de enige en echte waarheid is. Zij spreken toch uit naam van “het volk”, want zij hadden de meeste stemmen bij de laatste verkiezingen. De grote meerderheid van stemmen is dan wel verdeeld, maar in het land is deze nog altijd zoveel groter dan de stemmen die deze regionale partij behaalde. Zo blijven ze beweren dat de wereld in elkaar zal storten wanneer van hun waarheid wordt afgeweken. Wanneer ze dan moederziel alleen deze waarheid moeten verkondigen, is er geen beleid meer mogelijk. Zij als grootste partij moeten erbij zijn, want zij zijn de enige die niets dan goed willen doen.
Ondertussen creëren ze een ondertoon van angst die op alle niveaus subtiel wordt meegegeven.
Dat het beleid van hun vertegenwoordigers de laatste weken meer en meer op een fiasco uitliep wordt met de mantel der liefde toegedekt. Daarvoor zijn voldoende uitwijkmogelijkheden. De pers hangt toch aan de alwetende zijn lippen.
            De man die het hele vluchtelingenprobleem zou oplossen, bewijst met de terug groter wordende groep asielaanvragen dat zijn uitspraken totaal tegenovergesteld zijn aan zijn beleid. Natuurlijk heeft hij graag dat er mensen op straat belanden. Zonder onderkomen, zonder geld en zonder toekomst wordt iedereen wanhopig, en primeert een overlevingsdrang. Wanneer hij twittert hoe goed hij het doet, en de anderen het slechter deden dan hij, keert hij de waarheid voor de zoveelste keer om. De uitspraak op een postkaart van een paar jaar geleden, is nog steeds zeer actueel: “Iemand die niets te vertellen heeft, twittert.” Gelukkig wordt er op het teeveenieuws niet dagelijks meer uitgepakt met een forse twitter, regelmatig wordt dit ongenuanceerd medium veelvuldig geciteerd.
            Ondertussen mogen de hoge heren zeggen dat dit hoofdstuk moet afgesloten worden, zodat er terug beleid kan gevoerd worden. Weer een omkeren van de waarheid. Hadden zij niet een late, tegengesteld aan hun vroegere toezegging, reactie gehad, was het beleid niet gehinderd geweest.
            Doch, ze liepen weer achter de feiten aan en zagen een deel van hun aanhang terugkeren naar hun uiterste kant. Daarom moesten zij deze mening napraten in de hoop bij de volgende verkiezingen toch de grootste te blijven. Met een groot deel van hun verkozenen die uit dat “ondemocratische” partijtje zijn geslopen, kunnen ze overtuigde meelopers toch bij hen houden.
Over beleid gesproken. Deze partij is, vanaf het begin van haar regeringsdeelnames, bezig met de volgende verkiezingen.
Zo is de politiek veranderd, dat is toch één ding dat ze verwezenlijkt hebben. Die slogan moeten ze de volgende keer niet meer gebruiken.