EROTIEK

Op een zwoele avond zitten Eva en Peter op een terras in de stad. Na enkele biertjes zoeken ze afwisseling. Het is duidelijk dat de temperatuur hen op velerlei manieren dorstig maakt. Hand in hand, bijna dartel springend, lopen ze naar de toog. Met haar hoofd tegen het zijne en haar arm rond zijn schouder, zoekt Eva mee iets pittiger op de kaart. Een onbekende naast hen zegt glimlachend: ‘Toch geweldig dat warm weer. Je zou je zo op vakantie wanen in een zuidelijk land. En jullie zouden nog meer plezier beleven.’ Zijn lach wordt nog breder, zijn lippen tuiten zich tot een klein fluitsignaal.
Peter neemt Eva bij de lenden, streelt zachtjes hoger. Terwijl hij zijn handen langs de onderkant van haar BH naar achter laat glijden, drukt hij haar stevig tegen zich aan en fluistert in haar oor: ‘Die kerel zegt daar wat. Geweldig moment om naar ons plekje te verhuizen.’
Met de pint aan zijn lippen kijkt de man van Peter naar Eva, terwijl zijn pretoogjes nadere uitleg vragen. Eva merkt dit en met bitse mond naast Peter ’s oor bijt ze net hard genoeg toe: ‘Zwijg onnozelaar. Zie die daar nu eens kijken. Laat mij ook maar wat meer los, ik wil bestellen.’
Met de drank in de hand verdwijnen ze naar de verlaten plaatsen buiten. Het glas tegen zijn lippen trekt hij een frons in zijn voorhoofd. Vervelende gedachten zweven door zijn hoofd: ‘Ik was weer te vrijpostig, daar moet ik toch echt op letten! Heb ik onze avond helemaal verknald? Wat ga ik nog te horen krijgen?’ Eva nipt van haar voorliefde. Duidelijk dat deze porto van 10 jaar haar bevalt. ‘Aiai, hoe spiedt ze tussen haar wimpers naar mij, dat belooft niet veel goeds.’ Met een bittere trek om haar mond neemt ze nog een slokje.
‘Tot nu hebben we “ons plekje” goed kunnen verzwijgen. Ook met vrienden erbij lukte dat heel goed. En nu…’
‘Sorry Eva, ik zal toch eens moeten leren te zwijgen als ’t nodig is.’
‘Ja, inderdaad. Zou je hem graag als gluurder hebben of zo?’ Langzaam verdwijnt de duisternis uit de blik van Eva. ‘Ach ja, hij kent ons niet. Bij vrienden moeten we opletten, die zouden wel eens verder durven vragen. Bij hen kon je tot nu goed op je woorden letten.’ Een glimlachje verschijnt op haar lippen. ‘Zelfs van jou heb ik mooie omschrijvingen gehoord waar niemand juist begreep waarover we het hadden.’
‘Ja, zoals Wim vorige week. Die dacht dat we op vakantie waren geweest. Hoe jij hem dan aanporde om zijn fantasie bot te vieren. Je was geweldig.’
‘Terwijl wij in stilte herinnerden. Ik hield jou in het oog. Je glimlach verraadde je warme droom. Je was schattig om te zien. Maar vooral: je zweeg.’
‘Gelukkig ja. Vanavond kon ik het niet laten.’
‘Daar herken ik je in. Soms ben je zo ondoordacht. Je zal het nooit leren. Maar ja, de warmte vanavond nodigt wel uit. Drink dat bier op, we zijn weg.’ Met haar tong tussen haar lippen knipoogt ze.

Tijdens deze warme zomer verdwenen ze al regelmatig in hun spelonk tussen de struiken. Met de bescherming van de overhangende takken genieten ze van de buitenlucht. Soms bespioneren ze wandelaars. Wanneer deze zich alleen wanen op dit romantisch pad, kunnen zij hun wilde dromen delen. Bij momenten gaat het er hevig aan toe, en worden zij opgewonden door de begluurde taferelen.
Ze beseffen wel dat ze zich gedeisd moeten houden in deze open omgeving. Dat maakt het natuurlijk nog wat spannender. Ze willen hun plekje zeker niet verraden, bij een volgend bezoek zouden ze dan op “belet” kunnen stuiten.
Bij het schemerduister vanavond is er niemand in de omgeving te zien. De avond nodigt meer uit om te verkoelen met een frisse drank. In het centrum waren de terrassen overal overvol vanavond. Het dokje ligt even buiten het centrum. Daar is het nu zeer rustig. Snel is Peter tussen de takken verdwenen. Eva is steeds voorzichtiger. Voor alle zekerheid overschouwt ze de omgeving vooraleer ze bij Peter op hun schoongemaakt vertrouwd bedje kruipt. Dan laat zij haar duivels los en trekt zijn shirt bruusk uit. Zijn handen jeuken ook. Haar hemdje is echter van fijn stof. Hij moet voorzichtiger zijn.
Plots horen ze een krakende tak. Peter stopt bij het derde knoopje en opent het kijkgat in de haag iets meer om in de directe omgeving de oorzaak te vinden. Een jong koppel heeft, niet zo ver van hun plekje, een stukje zachtheid gevonden. Ook Eva ziet ze en draait zich naar Peter, fezelt: ‘pffff, we waren net op tijd. Ik heb ze niet gezien, jij wel?’ Het tafereel boeit Peter. Die jongeren laten er geen gras over groeien. Ook zij hebben de handen onder elkaars kleren laten glijden. Ze kantelen recht terwijl ze de bovenkledij als triomf in de hoogte houden. Langzaam verdwijnen de kleren achter hun rug, zodat ze de handen weer vrij hebben om de nu naakte huid van de ander te strelen. Ook de monden zoeken elkaar terug op.
Peter zoekt de blinkende ogen van Eva. Zij begint zijn hoofdhaar te aaien. Glijdt met de toppen van haar wijs- en middenvinger achter zijn oor. Peter glijdt zijn handen over haar lichaam, kust haar neus zachtjes en met zijn tanden beroert hij even haar neuspuntje. Zacht glijden zijn lippen steeds dieper tot ze op stof stuiten. Knoopje per knoopje opent hij het bloesje van Eva verder. Telkens een stukje nieuw bloot zichtbaar komt, streelt hij zijn lippen over dit plekje. Meer naar beneden probeert hij met zijn mond een grotere knoop los te maken. Gewillig helpt Eva en ze gooit het rokje tegen een struik die een knappend geluid maakt. Snel brengt ze haar wijsvinger voor de mond. Uit voorzichtigheid loert Peter door het kijkgaatje. De buren zijn te intens bezig om iets te merken.
Peter en Eva volgen hun voorbeeld en vleien zich op een paar kledingstukken. Zijn blik bewondert haar rondingen. Haar hand streelt mijn hardheid. Ze glijden in een wilde roes van gelukzaligheid.