VRIJHEID

Laat mij los, laat mij gaan
Jij die ooit het potlood was
Boven het blad waar mijn ideeën vorm kregen
Niet in bedwang kon houden
Uit zichzelf de woorden vormde
Geen tussenkomst duldde
Het was nog niet gezegd
En het werd geschreven
Zonder beredeneerde volzinnen
Die onnatuurlijke wansmaak nalaten
En het gevoelen niet treffen
Neen, zo gleed het niet
Het waren voltreffers waar ik zelf van verschoot
Zo op papier gekomen zonder bewegen
Het stond er
Dat was jij
Maar laat me nu los, laat me vrij
Geef mij mijn vrijheid om te doen
Ook uit mezelf, zonder tussenkomst
Zo, zonder nadenken, met emotie
Kracht die je voelt
Wanhoop die er is
Geeft me het idee vrij te zijn
Geef me het genoegen een beslissing te kunnen nemen
Laat me los en laat me zoeken
Zonder jouw bemoeienis of dwingelandij
Jouw visie hoort er niet meer bij
Laat me vrij, ik wil mijn eigen weg gaan

© Luc Van Roosbroeck oktober 2015

NIEUW VERHAAL

Steeds begin ik opnieuw. Een nieuwe dag, een nieuwe pagina, een ander idee, het vorige vergeten. Het is niet dag op dag dat ik schrijf, zolang zou ik het mij wel kunnen herinneren. Periodes van rust en tijd geven mij de moed een nieuw hoofdstuk te beginnen. Spijtig genoeg is het dan wel geen nieuw hoofdstuk van een langer lopend verhaal. Zowat een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Steeds zin om eindelijk een verhaal te schrijven dat niet eindigt wanneer de job weer veel aandacht en energie vraagt.
Een doorlopende zin in een klein schriftje, dat is zowat het verste dat ik geraak. En als ik dan later het boekje terug opensla, dan vind ik die gedachte verschillende keren weer. En toch kan ik ook over andere dingen schrijven. De ideeën komen sporadisch op, maar worden nooit opgeschreven. Eenmaal dacht ik met een synopsis te werken. De inhoud is per hoofdstuk weergegeven. Alleen bleef dat idee te lang verwaarloosd, waardoor andere ideeën ondertussen uitgeschreven werden; zo kom ik tot een kast vol waarmee ik ooit nog wel eens aan de slag zal geraken. Hoewel ik betwijfel of ik dit ooit zal doen. De tijd kan ik er niet altijd voor maken. Familiale verplichtingen noodzaken mij regelmatig om de pen voor een tijd aan de kant te schuiven. Niet dat het slecht bedoeld is, maar soms eist zij toch teveel aandacht op het verkeerde moment. Om te tekenen neemt zij de vrijheid door regelmatig naar de academie te gaan en in het weekend een afspraak te maken. Geen probleem voor mij om op dat moment ook iets te doen. Alleen de discipline ontbreekt me. Daar moet ik dus verder aan werken om niet tot in den treure te blijven herhalen dat ik de kans er niet toe krijg. Ik moet de kansen grijpen als ze zich voordoen. Niet bang zijn van een foute reactie. Op de computer bezig zijn geeft voor Leen heel snel een foute connotatie. Ten eerste omdat zij zelf alleen maar noodgedwongen op dat toestel wil werken, en ten tweede omdat ik inderdaad soms op de foute sites beland. Zo is het leven nu eenmaal, en dat kan alleen maar door mezelf veranderd worden. Dit zou een deel kunnen door een andere instelling van haar. Je moet ze soms zien kijken wanneer ik aan het scherm zit. Zo van: zou ik zien of niet, met wat zou hij nu weer bezig zijn. En aangezien ze zo een hekel heeft aan de computer zal ze er niet veel goede dingen op ontdekken. Zelfs als ik zo eens rond aan ’t zoeken ben of er een prettige aanbieding te rapen valt, dan zit ze er nog met argwaan naar te loeren. Dat moet je toch niet op het internet zoeken, er zijn voldoende andere mogelijkheden om een leuke dag te beleven. En die aanbiedingen vind je zonder internet te raadplegen. Wanneer je dan bedenkt dat de reclame reeds jaren uit onze brievenbus geweerd wordt, en prijzen van artikelen niet gekend zijn met de nieuwe technologie, dan besef je dat ik toch af en toe op een andere manier  iets van de wereld wil ontdekken.
Wat klinkt het weer deprimerend. Verwijtend naar de ander. Niet naar mezelf zien hoe ik mij voor een ander toon. Of ben ik niet zo ideaal als ik zelf zou willen?

Zo kan en mag ik niet zijn. HELP!

NORMAAL ZIJN

doordeweekse dingen
voelen aan als doodnormaal
alles kan en alles mag
zolang het binnen de lijntjes past

zonder na te denken over nut
en over wel echte correctheid
worden onwaarschijnlijk stomme
uithalen als normaal aanzien
en kunnen ze ongestoord 
verder verteld, uitgekraamd,
rondgebazuind worden

en het wordt normaler en normaler
maar owee als je reageert
door een vraag te stellen

vragen of iemand meent wat ie zegt
vragen of iemand beseft wat ie zegt

je bent toch zo vreemd

zo fout, zo onrealistisch

niet normaal

        door een vraag te stellen

 
© Luc Van Roosbroeck oktober 2016